‘Politiek heeft betrekking op de wereld en niet op de mensen die haar bewonen', schreef filosoof Hannah Arendt eens. Politiek denken vergt volgens haar een Gestaltswitch van een focus op de mens, sociale aangelegenheden en collectieve identiteiten, naar een focus op de wereld. Niet slechts haat tegenover de wereld, Contemptus Mundi, maar ook de liefde voor de mens, Amor Hominis, is in staat grote schade en rampspoed aan te richten in het politieke domein, meende ze. Zonder onze voortdurende zorg voor de wereld, Amor Mundi, door middel van spreken, handelen, verhalen vertellen en oordelen, houdt het langzaam op een ruimte van vrijheid en het menselijke thuis te zijn. Het ethos van Amor Mundi vormt de basis van Arendts onsentimentele, wereldlijke humanisme. Marieke Borren verdedigt een interpretatie van Arendts werk die verschillende dimensies integreert, zoals politieke theorie, filosofie, en geschiedschrijving. Ze doet dit door uit te werken hoe Arendt hermeneutisch-fenomenologische bronnen en methodes verbindt met gedeelde politiek-historische ervaringen, in het bijzonder de totalitaire ervaring. In deze uitwerking concentreert Borren zich op de cruciale begrippen ‘wereld' en ‘wereldlijkheid'. Borren stelt dat Arendts werk een grotendeels impliciete, maar sterke aanzet bevat voor een niet eerder uitgewerkte hermeneutische fenomenologie van het politieke, bestaande uit concrete analyses van politiek-historische ervaringen, gericht op het begrijpen van de betekenis ervan. Dit impliceert zowel een politisering van de hermeneutische fenomenologie, als de ontwikkeling van een hermeneutisch-fenomenologisch perspectief binnen de politieke filosofie.