De contextuele benadering van Orthopedagogiek sprak mij aan
Interview met Susanne Blokhuis, alumna Orthopedagogiek
Als er iets aan de hand is met een kind, is het kind niet de enige die daarmee te maken heeft. Bij Orthopedagogiek wordt ook het systeem, dus bijvoorbeeld de school en het gezin, meegenomen in de hulpverlening. Ik heb de bachelor psychologie gedaan, waarin het individu veel meer centraal staat. Toen ik op zoek ging naar een master sprak de contextuele benadering me erg aan.
Hoe de master eruit ziet lijkt eigenlijk heel erg op ontwikkelingspsychologie, maar de invalshoek is net wat anders. Als ik kijk naar mijn stage en onderzoek, houd ik me op een net wat andere manier met de ontwikkeling van het kind bezig dan ik bij psychologie zou doen en dat vind ik heel erg leuk. Ik richt me vooral op het jonge kind.
Mijn scriptie gaat over mannen in de kinderopvang. Dat onderwerp kwam tijdens een college aan bod en het leek me heel interessant, dus ik heb de docent die het college gaf benaderd of ik voor mijn scriptie mee kon doen aan dat onderzoek. Nu loop ik stage bij een instelling waar kinderen tussen de 0 en 7 jaar oud komen voor dagbehandeling. Ik ben erg blij dat ik een stageplek heb waarin zowel diagnostiek als behandeling naar voren komt. Het is een langere stage dan normaal, maar dat vind ik helemaal niet erg, de stage die ik nu loop had ik nooit kunnen doen in de tijd die er voor staat. Ik vind het ook fijn dat ik eerst mijn vakken en scriptie heb kunnen doen, waardoor ik me nu volledig op mijn stage kan richten. De scriptie en stage maken een groot deel uit van de master, er zijn maar vier verplichte vakken. Die bereiden je wel voor op de scriptie en stage, maar je moet ook wel zoeken naar onderwerpen en plekken die bij je passen. Dat maakt je master pas echt leuk.
Ik heb altijd al studiegerelateerde bijbaantjes gehad, zoals oppassen of in kinderdagverblijven werken, en ik merk in mijn stage dat dat wel handig is. Het afnemen van een intelligentietest bij een driejarige moet je natuurlijk altijd even oefenen, maar het scheelt wel als je een beetje weet hoe kinderen van die leeftijd zijn. Ook heb ik een tijdje als een soort ambulant begeleider in de kinderopvang gewerkt, waar ik pedagogisch medewerkers en leidsters begeleidde bij het omgaan met kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Als orthopedagoog werk je later ook met deze mensen, wat dit ook een waardevolle ervaring maakt.
Als orthopedagoog heb je vaak een leidinggevende positie, maar ik zou in de eerste jaren ook echt graag direct met kinderen werken. Laatst heb ik bijvoorbeeld op mijn stage een training in sociale vaardigheden gegeven aan een groepje kinderen en dat vond ik heel leuk. Als ik ergens dat soort dingen kan doen, lijkt dat me fijn.