Sinds het einde van de twintigste eeuw is de aandacht voor ruimte in literair onderzoek toegenomen. Jo Heirman richtte zich op ruimte in de Archaïsche Griekse lyriek (7e-5e eeuw v.Chr.). Hij belicht de literaire voorstelling van ruimte in lyrische gedichten, toegespitst op drie types van ruimte: stad, platteland en zee. Deze ruimtes zijn prominent aanwezig binnen de Archaïsche Griekse lyriek. Heirman ontwikkelde een theoretisch model op basis van narratologie (verteltheorie), fenomenologie (stroming in de filosofie die zich richt op verschijnselen) en metafoortheorie. Hij betoogt dat ruimte vooral symbolisch is: de stad is een politieke of erotische metafoor, het platteland een erotisch symbool, en de zee een symbool van gevaar.