In memoriam Wilbert Cornelissen

24 oktober 2018

Afgelopen vrijdag 19 oktober is Wilbert Cornelissen overleden. Wilbert was secretaresse bij de afdeling Acasa; hij werkte sinds 1992 aan de UvA.

Wilbert studeerde in 1988 af in filosofie, aan de UvA. In 1992 solliciteerde hij als secretaresse bij de vakgroep Archeologie en ging er werken voor 17 uur per week. Met dit werk verdiende hij zijn eigen bijstandsuitkering – zoals hij dat wel eens gekscherend noemde. Hij had daarmee de rest van zijn tijd vrij voor eigen projecten. Die projecten kwamen uit zijn eigen bedrijf, dat hij beschreef als: actief in de branche schrijven en overige scheppende kunst.

Als secretaresse was Wilbert van alle markten thuis. In de jaren 90 verzorgde hij bijvoorbeeld de dia’s bij de colleges Archeologie. Hij ondersteunde de medewerkers bij allerlei verzoeken en liet zich daarbij niet veel gelegen liggen aan exacte taakomschrijvingen. Hij zag zichzelf graag als “gastheer” voor de vakgroep, en later voor de afdeling Acasa. In die rol maakte hij bij de start van zijn werkdag graag een rondje langs de kamers, om bij medewerkers te informeren hoe het met ze ging en of hij nog iets kon betekenen. Hij was er ook goed in om medewerkers op te trommelen om gezamenlijk te gaan koffie drinken, en droeg zo bij aan de binding in de afdeling. Op borrels en etentjes van de afdeling liet hij zich graag zien als mensenmens, als verbinder, maar zeker ook als filosoof.

In juni 2016 werd bij hem kanker geconstateerd, in een niet meer te genezen stadium. Hij accepteerde deze boodschap op filosofische wijze, als iets dat bij het leven hoort. Hij was er steeds open over, en praatte er vrijuit over. Maar tegelijk legde hij zich niet zomaar neer bij zijn lot: hij greep de kansen om zijn leven te verlengen aan, om zo nog een aantal van zijn projecten te kunnen afronden. Naast filosoof was hij docent op de schrijversvakschool en dichter. Hij bracht drie dichtbundels uit; de laatste – Elke dag een/Proefsleuven van “De Mottenfokker” – verscheen in mei 2018; het was een van de projecten die hij nog kon afronden en kon presenteren aan familie, vrienden en collega’s.

In oktober 2017 was hij 25 jaar in dienst van de UvA, en we hebben dat nog met veel collega’s en oud-collega’s in positieve sfeer kunnen vieren. Dat dit ook een beetje zijn afscheid was van de UvA, beseften de meeste aanwezigen maar al te goed. Wij zullen hem herinneren als filosoof, als iemand met een passie voor (straat)dansen maar bovenal als iemand met een interesse in mensen en hun verhalen en gedachten. We zullen hem missen.

Jobien Kuiper en Gerdien Kerssies

Gepubliceerd door  Faculteit der Geesteswetenschappen