Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!
EN
De UvA in Amsterdam

Iedereen een buddy

Studenten van het AUC wilden niet langer toekijken terwijl mensen van huis en haard gescheiden in Europa worstelen bij het opbouwen van een nieuw bestaan. Ze wilden helpen, hun kennis delen. Binnen Right2Education geven ze Engels en Nederlands aan vluchtelingen en betrekken die ‘gaststudenten’ via een buddy-systeem in hun hechte netwerk.

Grace John (foto: UvA)

Ik wist meteen dat ik een bijdrage wilde leveren aan Right2Education

Grace John (20) docent Engels bij Right2Education

‘Op mijn achttiende werkte ik als vrijwilliger in een Macedonisch vluchtelingenkamp. Dat drukte mij met mijn neus op de feiten; het ongeluk dat sommige mensen overkomt en de bevoorrechte positie waarin ik zelf verkeer. Er verbleef bijvoorbeeld een leeftijdsgenote van mij in het kamp. Zij had een baby, een baby die ze een deel van haar maandenlange vlucht op haar arm met zich mee had gedragen. Als tiener krijg je vaak te horen dat je te jong bent om iets te betekenen, maar ik ontdekte dat dat niet klopt. Ik ben Egyptisch-Macedonisch en kon me nuttig maken als tolk. Maar ik hielp ook met voedsel verdelen en het onderwijzen en bezighouden van de kinderen, ik ontfermde me over de baby van die achttienjarige, zodat zij af en toe tot rust kon komen.

Toen ik op AUC begon, wist ik meteen dat ik een bijdrage wilde leveren aan Right2Education. Niet om te helpen, ik ben niet verheven boven de gaststudenten aan wie ik les geef. Ik ben me ervan bewust dat ik meer mogelijkheden heb gekregen in mijn leven, minder tegenslag heb hoeven doorstaan. Op die manier heb ik kennis kunnen vergaren die ik graag wil delen als docent. Maar het gaat verder, als AUC-studenten bieden we ook vriendschap en een gemeenschap om bij te horen, iedere gaststudent heeft een buddy die hem of haar op sleeptouw neemt.

In het begin voelde ik me vaak uit het veld geslagen als ik dacht over de gruwelijkheden die onze gaststudenten hebben doorstaan. Over dierbaren die zijn omgekomen bij bombardementen en familie waarvan onduidelijk is of ze nog in leven zijn. Maar na verloop van tijd realiseerde ik me dat dat maar een deel van het verhaal is. Deze mensen hebben verschrikkelijke dingen meegemaakt en zitten nu bij mij in het klaslokaal omdat ze ondanks alles hun veerkracht hebben behouden. Iets willen leren, willen groeien en hier een bestaan willen opbouwen. Die veerkracht maakt me nederig. Ik doe erg mijn best op de lessen, probeer ze zo relevant en interessant mogelijk te maken. We discussiëren bijvoorbeeld over universele thema’s als het gebruik van sociale media en of het lezen van boeken waarde heeft. Maar vooral probeer ik hen drie uur te bieden waarin ze hun zorgen kunnen vergeten en plezier kunnen hebben.’

Mohammed Joukhadar (foto: UvA)

Mohammed Joukhadar (21) volgde Nederlandse en Engelse les bij Right2Education

‘In de klas bij Right2Education voelde ik voor het eerst sinds ik Syrië had verlaten dat ik weer op de juiste weg was, aan mijn toekomst bouwde. In Syrië zat ik in het eerste jaar van de universitaire studie voor Technisch Ingenieur. Eenmaal in Nederland bracht ik zeven maanden door in een asielzoekerscentrum. Tijdens die procedure kun je niets, geen Nederlands leren, niet werken, niet naar school. Ik had een boekje gekocht om toch wat van de taal op te steken, maar dat waren alleen de meest basale zinnetjes. ‘Hallo, hoe gaat het?’ Bij die eerste les in het universiteitsgebouw van het AUC, omgeven door bevlogen mensen, had ik eindelijk het gevoel dat ik werkte aan de toekomst die ik voor ogen had; verder aan de universiteit.

De lessen waren spannend en mooi en grappig. Spannend om te proberen te lezen, terwijl we het eigenlijk nog niet konden. De uitspraak van het Nederlands is zo moeilijk! De docent deed voor; ‘ui’ ‘au’ en ‘oe’, en wij probeerden dat met z’n allen na te doen. Dat lukte niet zonder in de lach te schieten. De aandacht en energie die de docenten in de lessen staken, vond ik mooi. Je kon zien dat ze ons graag iets wilden leren. Dat ging verder dan alleen de taal. We hadden ook gezamenlijke etentjes en gingen met z'n allen naar feestjes. De docenten zijn even oud als de studenten, dus niemand was boven de ander verheven.

Mijn Syrische diploma werd hier helaas als havodiploma gewaardeerd, om naar de universiteit te gaan moest ik eerst een schakeljaar doen. Bijna alles is inmiddels op niveau, alleen Engels nog niet. Toen ik in Syrië woonde, sprak ik Engels, maar met het leren van de Nederlandse taal, ben ik het kwijtgeraakt. Ik doe deze zomer nog een laatste cursus en hopelijk mag ik dan in september beginnen aan de Engelstalige bachelor Computer Science. Dat lijkt me leuk, met andere studenten van over de hele wereld.’

Website Right2education