Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!
Over de Universiteit

Bowen Paulle

Bowen Paulle

Wie: Bowen Paulle (1970).
Studie: American Studies en Sociologie, in Nederland gepromoveerd in sociologie.
Eerste baan: Kledingverkoper op een markt in New York.
Favoriete plek op de UvA: Café de Brug op de Roeterseilandcampus, vanwege al het licht.
Onmisbaar: “Teams, teams, teams.” Met een netwerk bereik je meer dan alleen.

The making of a sociologist

'In mijn achtergrond zie je the making of a sociologist. Ik ben opgegroeid in de Upper West Side in New York, in een middenklasse gezin. Mijn opa was professor in de Humanities, mijn moeder was de directeur van een blijf-van-mijn-lijf-huis in The Bronx. Ik basketbalde, dat doe je in Amerika niet bij een club maar bij een school. De goeie jongens zaten niet bij de preppy blanke middenklasse scholen, maar bij de inner city schools. Dus om bij de serieuze ballers te komen, ging ik naar zo’n school. Ik was de enige blanke in het basketbalteam en de enige middenklasse jongen in de hele school. Dat zijn afwijkende ervaringen, waardoor je op een andere manier naar de wereld gaat kijken.'

New York, jaren tachtig

'Ik groeide op in het New York van de jaren ‘80, tijdens de crackepidemie. Ik weet het alsof het gisteren was: na een avond uit kwam ik in de metro aan de lopende band verslaafden tegen, daklozen, soms stoned, soms agressief, die om geld smeekten. Stapte ik uit de metrohalte, dan zag ik tussen mij en het appartement van mijn moeder wel tien, vijftien mensen die crackheads waren. Onder invloed, soms duidelijk aan de heroïne. Dat was in mijn eigen woonwijk, een middenklasse, ontwikkelde buurt. Als ik in arme buurten vrienden ging opzoeken, was het nog erger, echt onbeschrijfelijk. Drugsmarkten, crackhuizen, zwangere vrouwen die crackpijpen roken. Met al die ervaringen en observaties ga je niet naar Wall Street. Dan word je socioloog, om te kijken wat je eraan kunt doen.'

'Ik ben geobsedeerd door ongelijkheid en door de vraag wat we daaraan kunnen doen.'

Geobsedeerd met ongelijkheid

'Ik ben een wind up doll. Je draait de sleutel in mijn rug en ik ga marcheren. Mijn jeugd was de motivatie om te gaan studeren. Veel van de jongens uit die inner city, African American cultuur waarin ik me bevond, waren niet dom. Minder bookish, maar wel charismatisch, handig, snelle praatjes. In de middenklasse had je min of meer dezelfde verdeling: er zijn domme jongens, maar ook héle slimme. Maar zie je dezelfde jongens vijf of tien jaar later, dan doen die uit de middenklasse het prima, maar de jongens uit de inner city zijn dood, of werden crimineel. Toen ik dat besefte, dacht ik: what the fuck? Ik ben geobsedeerd door ongelijkheid en heb pragmatische vragen over hoe we daar iets aan kunnen doen.'

'Door te experimenteren vind je oplossingen.'

Oplossingen zoeken

'Alle kinderen maken fouten, maar sommige hebben middelen die hen helpen binnen de lijntjes te blijven. Ik had vroeger zelf ook zo’n vangnet, maar veel klasgenoten niet. Zij draaiden de bak in, of werden neergeschoten, terwijl ze net zo slim waren als ik. Ik vraag me af: wat kan het onderwijssysteem voor dit soort risicojeugd doen? Oplossingen kun je vinden door te experimenteren. Door Randomized Control Trials te combineren met etnografisch veldonderzoek. Ik geloof niet in de scheiding van praktijk en theorie: je moet de praktijk theoretisch maken en andersom. Waarom gaat het goed, wat gaat er mis? Waarom werkt iets op de ene plek wel en op de andere niet? Met een team van kwantitatieve onderzoekers experimenteer ik met concrete oplossingen voor concrete situaties. Theorieën moeten gegrond zijn in de echte wereld en bijdragen aan het vinden van antwoorden op maatschappelijke vraagstukken.'

High dosage tutoring

'Mijn proefschrift gaat over de onderkant van de samenleving en het voortgezet onderwijs in Amsterdam en in New York. Ondanks alle grote verschillen tussen de landen, zie je binnen de armoedegroepen in beide steden veel overeenkomsten: intergenerational poverty en een gebrek aan vangnet om kinderen te helpen. Met de UvA hebben we SEPP (the Scalable Education Programs Partnership) ontwikkeld. Het partnership is bedoeld om interventies te onderzoeken die potentieel een doorbraak kunnen bewerkstelligen, onder andere door onderwijsprogramma’s voor kansarme leerlingen. We experimenteerden met high dosage tutoring, waarbij twee kinderen een uur per dag reken-tutoring krijgen van een tutor. Veel vmbo-leerlingen halen het 1F-niveau niet: het leerniveau dat zij aan het eind van de basisschool hadden moeten hebben. Vmbo-leerlingen die het tutorprogramma 5 maanden volgden, bleken bij een rekentoets 71% van hun achterstand ten opzichte van het 1F-niveau te hebben ingehaald. Voor de controlegroep, die geen tutoring volgde, was dat gemiddeld slechts 17%. Dat zijn geen dubieuze bevindingen, maar empirische, gegronde feiten. Daar kunnen we op voortbouwen in de zoektocht naar een doorbraak voor kwetsbare kinderen, families, scholen en wijken.'

'De UvA heeft een geweldig netwerk.'

Netwerk

'De UvA heeft een geweldig netwerk, met wethouders, met alumni, het Amsterdams Universiteitsfonds. Als je eenmaal op de radar staat en werk doet dat ze willen stimuleren, kan de UvA veel voor je doen, veel connecties leggen. Ook in de wetenschap heeft de UvA statuur, er lopen hier hele serieuze mensen rond. Dat helpt in het maken van verbinding met andere onderzoeksteams. Ik kwam sinds mijn kindertijd af en aan naar Nederland en heb als student in het derde jaar van mijn opleiding aan de UvA gestudeerd. Toen ik aan deze universiteit een AIO-plaats kreeg aangeboden, wist ik dat ik zou blijven. Ook ik heb hier mijn netwerk opgebouwd.'

Nederland

'Mijn stiefvader was een Nederlander. Ik kwam hier als kind om zijn familie te leren kennen en ik dacht meteen: welke gek blijft er nog in de VS? In Nederland zijn ook grote problemen, maar die komen niet in de buurt van die in de VS. Het is hier duizend keer zo beschaafd, veel minder gewelddadig. Ik voelde me al voor ik Nederlands sprak meer Europees, meer Nederlander dan Amerikaan. Er zijn ook heus dingen aan de VS die ik mis en het is een rijkdom om zo’n traject als dit te hebben doorgemaakt. Maar in Nederland heb ik een thuisgevoel.'