Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!
EN
Over de Universiteit

Consuela Cambridge

Wie: Consuela Cambridge (1993)
Alumna: Scheikunde & Educatieve master molecular sciences
Eerste baan: Promotie van klantenkaarten in het Surinaams warenhuis Lucky Store
Favoriete plek op de UvA: Op Science Park heb je een soort overloop van waar je in de zomer uitzicht hebt op allerlei vogels, een fijne plek om te zitten.
Onmisbaar: Afwisseling, een dynamische en multiculturele werkomgeving.

Spons

'Ik ben geboren in Suriname en opgevoed door mijn moeder en grootmoeder. Ik heb een broer die vijfentwintig jaar ouder is dan ik. In Suriname zit je nooit binnen, daar gebeurt het leven buiten. Je speelt met van alles - vuur, spijkers, hamers. Ik heb veel gevist en ik had groene vingers, dus ik had mijn eigen tuintje. Op school was ik verlegen, maar ik zat altijd vooraan in de klas. Veel vrouwen in mijn familie hebben in het onderwijs gezeten. Mijn oma was kleuterleidster en mijn moeder lerares. Mijn moeder zei altijd: ‘Je gaat naar school om te leren, dus op de eerste schooldag zit je vooraan, vlak bij je lerares, want je moet horen wat ze zegt’. Een lerares zei ooit dat ik net een spons was: ik zoog alle woorden op die uit haar mond kwamen.'

'Scheikundestudenten zijn niet allemaal nerds met brilletjes en wilde haren die dingen laten ontploffen.'

Vies en intellectueel

'Het voorbereidend wetenschappelijk onderwijs in Suriname is anders dan in Nederland. De middelbare school is daar opgedeeld in twee delen. De MULO (meer uitgebreid lager onderwijs), die voor de middelbare school komt, duurt vier jaar. In het derde jaar deed ik een toelatingsexamen zodat ik een jaar eerder op de middelbare school kon beginnen. Omdat ik geen economie wilde volgen, koos ik ervoor om op de MULO de beta-richting te doen. Op de middelbare school ontdekte ik scheikunde. Ik snapte het goed en scoorde heel hoog. Ik dacht: oh my god, ik heb het gevonden. Scheikunde past bij me. Toen ik klein was, speelde ik veel buiten, maar ik ben ook intellectueel ingesteld. Een van de practica die we deden, was het isoleren van salmiakzout uit drop. We kookten drop droog, we maakten analyses, we titreerden, gebruikten kleurtjes. Scheikunde kan een beetje viezig zijn, ik vond dat juist leuk. Lekker je handen vies maken en tegelijk intellectueel bezig zijn. Die combinatie is wat scheikunde maakt. Je doet je research en daarna ga je het lab in.'

Waarom?

'Wat mij aan scheikunde interesseert, is de vraag: waarom doen moleculen wat ze doen? Het natte werk is leuk, maar de theorie erachter boeit me het meest. Op de middelbare school leerde ik dat de reactie van zuur en base water en een zout geeft. Leuk, maar waaróm gebeurt dat dan? We gingen daar nooit op in, we moesten gewoon de reactievergelijking kennen. Leraren zeiden altijd: ‘Als je dat wil weten, moet je scheikunde gaan studeren’. Watch me, dacht ik. Scheikunde werd toen nog niet aangeboden aan de universiteit in Suriname, dus ik moest wel naar het buitenland om het te kunnen studeren. De keuze was snel gemaakt: ik spreek Nederlands en ik heb hier familie wonen. Mijn nicht studeerde op de UvA, dus koos ik ervoor om hier te studeren. Ik was twee keer in Nederland op vakantie geweest, dus het land was niet helemaal nieuw voor me.'

Van Suriname naar Nederland

'Het inschrijfproces voor buitenlandse studenten die niet uit de EU komen, is best een langdurig traject. Voor mij duurde het een jaar, ik had een natuurkunde-deficiëntie omdat ik het vak de laatste twee jaar had laten vallen. Die deficiëntie moest ik wegwerken in een schakeljaar. Daarnaast moest ik voldoen aan de inkomenseisen en moest de universiteit een verblijfsvergunning voor me aanvragen bij de IND. Bij de Nederlandse ambassade in Suriname moest een visum geregeld worden. Doordat ik niet zo ben opgegroeid met internet als de doorsnee Nederlandse leerling, zag ik al snel door de bomen het bos niet meer. Van de UvA heb ik veel steun gehad, dat heeft erg geholpen. Ook had ik het geluk dat mijn tante in Amsterdam woonde. Zij is vaak voor me naar de ESC-balie gegaan, de servicebalie van de UvA die onder andere met immigratie te maken heeft.'

Hoppa

'Uiteindelijk kwam ik vier weken te laat voor mijn studie in Nederland aan. Op mijn eerste dag  hadden we een practicum, ik kwam op het lab en werd aan iemand gekoppeld. Het product dat uit onze reactie kwam heb ik gewoon, hoppa, in de gootsteen gekieperd. Dat kan écht niet, al is het maar vanwege het milieu. Ik had alles uit de eerste vier weken gemist, dus ik wist niet dat we dat product moesten bewaren, afwegen en analyseren. Het was een rare dag, maar ondanks de valse start is het helemaal goedgekomen.'

'De UvA is op een goede manier informeel.'

Internationale universiteit

'De UvA is heel internationaal. Je komt mensen uit Brazilië tegen, uit Peru, uit IJsland. In Suriname zou ik nooit iemand uit India tegen zijn gekomen. Ik vind diversiteit en een dynamische omgeving heel belangrijk, dus de universiteit past bij mijn persoonlijke waarden. Voor een universiteit is de UvA bovendien vrij informeel. Niet op een slechte manier, ik ben een informeel mens, dus het past goed bij me. Het contact met je professoren en je werkcollegedocenten is heel open. Je kunt makkelijk een mailtje sturen of even binnenlopen in de docentenkamers. Met de studenten is het hetzelfde. Het verschilt waarschijnlijk per studie, maar bij scheikunde is niemand echt een nerd die vierentwintig uur per dag studeert. Het is relaxt, iedereen is zichzelf en wordt geaccepteerd.'

'Het begeleiden van studenten inspireerde me om binnen mijn master de major Educatie te volgen.'

Educatieve master

'Ik hou van interactie met mensen en dat gedeelte moet ik ook ergens in kwijt. Ik ben goed in dingen vertellen. In het derde jaar van mijn bachelor had ik het geluk dat ik tutor mocht zijn voor twee groepen van vijftien tot twintig eerstejaars. Het kost veel energie om voor een groep te staan, maar het pepte me juist ook op. Als ik een rotdag had, werd ik door het tutoraat weer vrolijk. Het begeleiden van studenten inspireerde me om binnen mijn master de major educatie te volgen. Ik dacht: hier wil ik meer van weten. Ik denk dat ik uiteindelijk niet het onderwijs in ga, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik wil wel iets doen met voor groepen staan, voorlichting en trainingen geven, mensen helpen bij hun persoonlijke ontwikkeling. Het is een hele speciale niche, mensen nemen voor dat soort werk eerder een psycholoog aan dan een scheikundige, maar het is zeker iets waar ik naar streef.'