Foto van Anna Bosshard
Anna Bosshard

Vroeger was het vrij gewoon om lang met kleding te doen. Broeken, jassen en truien konden zomaar seizoenen lang meegaan. Dat moest ook wel want we bezaten veel minder. Bovendien was kleding duur, mede door een betere kwaliteit. Dus als er iets kapotging, dan maakten we het zelf. Want zonde om zomaar weg te gooien!

Als het aan Anna Bosshard ligt, gaan we binnenkort weer net als vroeger kleding repareren in plaats van weggooien. 'In 2050 moet de volledige textielketen circulair zijn en dan is het noodzakelijk dat je spullen hergebruikt en minder nieuw koopt. Maar dat vereist nog behoorlijk wat gedragsverandering.' Met haar workshops wil ze onderzoeken of ze deelnemers met behulp van reparatielessen kan motiveren anders met hun kleding om te gaan.

Fast fashion

Geen gemakkelijke opgave, want met haar queeste neemt Bosshard het wel op tegen een nogal sterke tegenstander: de fast-fashionindustrie. Sinds die in de jaren negentig haar intrede deed, zijn we gewend geraakt aan bijna wekelijks nieuwe collecties, trends die elkaar in een moordend tempo afwisselen en prijzen die zo laag zijn, dat niemand het in zijn hoofd haalt een kapot niemendalletje te repareren. Met een nieuwe binnen handbereik is weggooien immers ook een optie.

Textielafval

Maar zoals iedereen inmiddels weet, moet juist aan die trend een einde komen. Onze planeet zucht en kreunt onder de enorme hoeveelheden afval van onder meer textiel. 'We weten technisch precies hoe we dit probleem moeten aanpakken. Denk aan betere materialen, reparatie of recycling', zegt Bosshard. 'Maar in de praktijk is er niemand die dit soort technieken op grote schaal doorvoert. We staan erbij en kijken ernaar en gaan ondertussen op dezelfde voet verder.'

Studenten

Voor haar onderzoek, dat ze nu aan het vormgeven is, gaat Bosshard samen met het United Repair Centre (URC) in Amsterdam, zeven repairworkshops organiseren waarbij per workshop vijftien studenten leren hoe zij kleding op hoog niveau kunnen herstellen. Bij voorkeur nemen de studenten hun eigen kleding mee, want 'daarmee bouwen ze een band op met hun kleding', aldus de inschatting van Bosshard. Maar ook het gezamenlijk doen en samen praten over hoe we zelf kunnen bijdragen aan een schonere wereld, resulteert, zo hoopt Bosshard, in gedragsverandering. 'Repareren moet een nieuw soort cool worden.'

Serieuze skills

De reparatiewerkzaamheden die de studenten leren, gaan verder dan het aanzetten van een knoop. Bosshard: 'We willen hun serieuze skills bijbrengen, waar ze ook echt iets aan hebben. Ik ben vooral benieuwd of die praktijk bijdraagt aan gedragsverandering. Daarom werk ik ook met een schaduwgroep van eveneens 105 studenten.' Die schaduwgroep zal enkel informatie horen over de negatieve impact van de kledingindustrie en niet de technieken leren.

Foto van het reparatieteam van United Repair Centre
Het reparatieteam van URC

United Repair Centre

De samenwerking met het URC is bij dit onderzoek een logische aanzien dit platform modemerken aan zich bindt die een repair service in hun businessmodel hebben opgenomen. De werkzaamheden die daaruit voortvloeien worden opgepakt door het URC en uitgevoerd door mensen met een migratieachtergrond en expertise op het gebied van kledingreparatie. Vanaf dag één werkt deze organisatie samen met Patagonia. En onlangs voegde Scotch & Soda zich daarbij. 'Hopelijk volgen er binnenkort meer merken', zegt Maria Clara Jimenez, Impact Manager bij het URC. 'Ons doel is om jaarlijks driehonderduizend stuks te repareren en daarmee over vijf jaar één miljoen kilo textielafval te besparen.'