Het begon bij een online stage 

Dat Hanne in Boston terechtkwam, is volgens haar ‘een reeks gelukkige toevalligheden’. Tijdens haar master Biomedische Wetenschappen mocht ze een stageplek kiezen, maar dat was tijdens corona, dus de mogelijkheden waren beperkt. En het moest online. Via via kwam ze in contact met een onderzoeker aan Harvard Medical School in Boston en kreeg ze kreeg hier de kans om mee te werken aan onderzoek naar de neurobiologische en inflammatoire factoren van pijn bij kinderen met een reumatische aandoening. En dat beviel zo goed dat ze na haar stage betrokken bleef bij de publicatie van het onderzoek, waarna een nieuwe kans volgde: werken in Boston, op locatie. 

Life in the US 

Uit Amsterdam mist ze soms ‘de Nederlandse directheid. Mensen zeggen gewoon wat ze denken, zonder eromheen te draaien of onnodig beleefd te zijn.’ Ook mist ze de spontane gezelligheid van Amsterdam, ‘even een terrasje pakken’. 

Maar gelukkig zit Boston vol met leuke koffiebarretjes die ze heeft leren waarderen. En het viel haar ook op hoe nieuwsgierig de mensen zijn: ‘Hier heb ik het gevoel dat mensen heel open zijn en allemaal interessante verhalen of achtergronden hebben.’ 

Verder mag Hanne voor haar onderzoek regelmatig naar plekken als Texas, Indiana, Florida, Seattle of New York. ‘Die afwisseling maakt het werk extra inspirerend.’ En ook weekendtripjes voelen volgens haar in de VS toch makkelijker en dichterbij: ‘Binnen enkele uren rijden kunnen we zo een weekend gaan hiken in New Hampshire of Maine, of ontspannen aan het strand op Cape Cod.’ 

Daarnaast geniet ze van typische Amerikaanse ervaringen: sportwedstrijden van de Celtics, Bruins en Red Sox, en feestdagen als Thanksgiving en St. Patrick's Day. ‘Het leukste aan mijn leven hier is misschien wel dat ik zowel professioneel als persoonlijk enorm word uitgedaagd en dat ik nog altijd het gevoel heb dat ik iedere dag of week iets nieuws ontdek.’ 

Verbonden blijven met de UvA 

Onlangs woonde Hanne haar eerste UvA-alumnibijeenkomst bij, in New York. ‘Deze bijeenkomst was echt een ontzettend goede ervaring,’ vertelt ze. ‘Alle bijzondere en inspirerende verhalen van alumni die al tientallen jaren in de VS wonen, gaven mij veel inzicht in hoe zij dit hebben ervaren.’ 

Volgens Hanne laat dit soort bijeenkomsten goed zien wat het UvA-netwerk kan betekenen, ook op afstand. ‘Dit soort momenten geven echt het gevoel dat we als UvA-alumni ook ver buiten Amsterdam een bijzondere band hebben.’ 

Haar belangrijkste tip voor andere alumni in het buitenland om verbonden te blijven met de UvA is eenvoudig: LinkedIn. ‘Het voordeel van LinkedIn is dat je makkelijk contact kunt houden, nieuws van de UvA kunt volgen en kunt zien wat mede-alumni doen,’ legt ze uit. Zelf gebruikt ze verder geen andere social media, maar voor haar werkt dit platform goed om bij te blijven en in contact te blijven met oud-studiegenoten en collega’s. 

‘Ik heb aan de UvA geleerd hoe waardevol multidisciplinaire samenwerking is’ 

Wat ze in haar dagelijkse werk het meest terugziet van haar tijd aan de UvA, is het belang van goed samenwerken met mensen met verschillende achtergronden of expertises.  

In haar bachelor en master waren veel vakken gericht op werken in groepen of tweetallen en leerde ze om met mensen uit heel verschillende richtingen samen te werken. ‘Hier in Boston merk ik hoe belangrijk dat is, aangezien ik dagelijks werk met clinici uit uiteenlopende specialismen (zoals reumatologie en psychiatrie), data-analisten en farmaceuten, en natuurlijk met patiënten met heel verschillende achtergronden.’ 

De toekomst 

Over de toekomst is Hanne helder: op termijn ziet ze zichzelf weer richting Europa gaan, vooral om persoonlijke redenen: ‘Ik wil graag weer samen zijn met mijn vriend, die al vanaf mijn allereerste (dramatisch verlopen) tentamen aan de UvA een ongelofelijke steun is geweest, en om dichter bij familie en vrienden te zijn.’ 

Dat betekent niet dat de keuze om Boston te verlaten makkelijk zal zijn. ‘Het wordt een vertrek met pijn in mijn hart,’ zegt ze. Ze vindt het moeilijk om haar huidige werk, collega’s en patiënten achter te laten. ‘Ik heb echt het gevoel dat ik hier de allerbeste en fijnste werkomgeving en collega’s heb die ik me kan wensen.’ 

Idealiter hoopt ze op een vorm van internationale samenwerking, zodat ze haar onderzoeksrichting en contacten vanuit Boston kan blijven onderhouden. ‘Misschien via een positie aan de UvA,’ voegt ze met een knipoog toe. ‘Dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn.’