Om menselijk taalgedrag te begrijpen, doen onderzoekers vaak experimenten met menselijke proefpersonen. Wat is er mooier dan een experiment te doen met miljoenen mensen, namelijk te kijken hoe taalklanken spontaan veranderen door de eeuwen heen? We kunnen dan zien dat de verschijnselen het best te begrijpen zijn als we aannemen dat taalgebruikers dezelfde kennis gebruiken bij hun spreken als bij hun verstaan. 

Naar grotere modellen

Deze conclusie is tot nu toe gebaseerd op computersimulaties met neurale modellen van kleine speelgoedtalen. Met de huidige enorme AI-taalmodellen voldoet dat niet meer: zulke modellen kunnen héle talen aan; maar ze laten dan weer geen natuurlijke klankveranderingen zien. We moeten in de komende tien jaar daarom een huwelijk sluiten tussen neurale modellen en AI-taalmodellen, zoals het ook in andere wetenschapsdisciplines in de afgelopen eeuwen vruchtbaar is gebleken om op meerdere niveaus van abstractie tegelijk te werken. 

Prof. dr. P.P.G. Boersma, hoogleraar Fonetische wetenschappen: Weaving and unweaving the waves of speech. 

Dit afscheidscollege is hier live te volgen.